बहिणाबाईंची गाणी
देव अजब गारोडी
धरत्रीच्या कुशीमधी बीयबियानं निजली वऱ्हे पसरली माटी जशी शाल पांघरली बीय टरारे भुईत सर्वे कोंब आले वऱ्हे गह्यरलं शेत जसं आंगावरती शहारे
या गाण्यात बहिणाबाई एक शेत पेरणीच्या दिवसापासून सुगीच्या दिवसापर्यंत न्याहाळतात, आणि थक्क होतात. धरतीच्या कुशीत बी-बियाणं झोपलं आहे, त्या म्हणतात. त्याच्यावर माती पसरली आहे, झोपलेल्याच्या अंगावर शाल पांघरावी तशी. मग जमिनीत बी टरारतं, फुगून फुटतं, आणि सगळे कोंब एकदम वर येतात. सगळं शेत असं गहिवरून येतं, जणू त्याच्या अंगावर शहारे उभे राहिले आहेत. पेरणीनंतर काही दिवसांतच ते उघडं, तपकिरी शेत अचानक सगळीकडे बारीक हिरव्या टोकांनी भरून जातं. हातावर शहाऱ्याने केस उभे राहावेत, तसे ते कोंब उभे राहतात.
देव अजब गारोडी
ऊन वाऱ्याशी खेयता एका एका कोंबातून पर्गटले दोन पानं जसे हात जोडीसन टाया वाजवती पानं दंग देवाच्या भजनी जसे करती कारोन्या होऊ दे रे आबादानी
आता त्या जवळून पाहतात. ऊन-वाऱ्याशी खेळता खेळता प्रत्येक कोंबातून दोन इवलीशी पानं बाहेर येतात, त्या म्हणतात; नमस्कारासाठी जोडलेल्या दोन हातांसारखी, शेजारी शेजारी. मग ती पानं टाळ्या वाजवू लागतात, देवाच्या भजनात दंग होऊन. जणू ती कारोन्या (कळकळीची विनवणी) करत आहेत: “आबादानी होऊ दे रे!” म्हणजे, भरभराट होऊ दे. गावातल्या भजनात सगळे टाळ्या वाजवून ठेका धरतात. इथे कोवळी पानं वाऱ्यावर एकमेकांवर आपटतात, आणि सगळं शेत चांगल्या पिकासाठी देवाला आळवणारं भजनी मंडळ होऊन जातं.
देव अजब गारोडी
दिसामासा व्हये वाढ रोप झाली आता मोठी आला पिकाले बहार झाली शेतामधी दाटी कसे वाऱ्यानं डोलती दाने अले गाडी गाडी दैव गेलं रे उघडी देव अजब गारोडी!
दिवसामासाने रोपं वाढतात, त्या म्हणतात, आणि बघता बघता मोठी होतात. पिकाला बहार येतो, आणि शेतात दाटी होते. वाऱ्यावर ती कशी डोलतात! गाड्या गाड्या भरून दाणे घरी येतात. दैवाने आपली दारं सताड उघडली आहेत, त्या म्हणतात. त्यांच्या काळी गारोडी (जादूगार) गावोगाव फिरून रस्त्यात खेळ करत. त्यांचा एक प्रसिद्ध खेळ असा: जमिनीत बी पुरायचं, त्यावर कापड झाकायचं, आणि कापड उचललं की तिथे रोप उगवलेलं दिसायचं. देवाने तोच खेळ अख्ख्या शेतावर करून दाखवला; माती हेच त्याचं कापड. म्हणून त्या उद्गारतात: देव अजब गारोडी!