बहिणाबाईंची गाणी
देव दिसला, देव कुठे?
सदा जगाच्या कारनी चंदनापरी घसला अरे सोतामधी त्याले देव दिसला दिसला! सोता झाला रे दगड घाव टाकीचा सोसला अरे दगडात त्याले देव दिसला दिसला!
या छोट्याशा गाण्यात बहिणाबाई विचारतात, देव सापडतो तरी कुठे? पहिल्या तीन कडव्यांत त्या तीन निराळ्या माणसांविषयी सांगतात. आणि प्रत्येक कडवं एकाच आनंदाच्या उद्गाराने संपतं: त्याला देव दिसला, दिसला! पहिला तो, जो जगासाठी सदा चंदनासारखा झिजला. चंदन ओल्या सहाणेवर उगाळतात; खोड झिजत जातं आणि सुगंध देत जातं. अशा माणसाला, त्या म्हणतात, स्वतःच्या आतच देव दिसला. दुसऱ्यांसाठी झिजता झिजता त्याला आतच देव सापडला. दुसरा तो, जो स्वतः दगड झाला आणि टाकीचे घाव सोसले. देवळातली मूर्ती म्हणजे कारागिराच्या टाकीचा प्रत्येक घाव सोसलेला दगडच. तसे घाव सोसणाऱ्याला दगडात देव दिसला.
देव दिसला, देव कुठे?
डोये मीटले मीटले सोतालेबी इसरला अरे आंधाऱ्यात त्याले देव दिसला दिसला! माले कयालं गुपित काय तुझी करामत अरे आंधारानं केली उजेडाच्या वऱ्हे मात!
तिसरा तो, ज्याने डोळे मिटले, घट्ट मिटले, आणि स्वतःलाही विसरला. म्हणजे ध्यानाला बसलेला. त्याला अंधारात देव दिसला. याच तिसऱ्यात बहिणाबाईंना उत्तर सापडतं. आनंदून त्या थेट देवालाच म्हणतात: मला गुपित कळलं! काय तुझी करामत! अंधाराने उजेडावर मात केली. आपली समजूत अशी, की दिसतं ते उजेडात, उघड्या डोळ्यांनी. पण देव दिसतो तो डोळे मिटून अंधारात शिरणाऱ्यालाच. या एका बाबतीत अंधार जिंकतो.
देव दिसला, देव कुठे?
देव कुठे देव कुठे? तुझ्या बुबुयामझार देव कुठे देव कुठे? आभायाच्या आरपार!
शेवटी बहिणाबाई एकच प्रश्न दोनदा विचारतात, आणि दोन उत्तरं देतात. देव कुठे, देव कुठे? तुझ्याच डोळ्यांच्या बुबुळांत. देव कुठे, देव कुठे? आभाळाच्या आरपार. ज्या डोळ्याने तू बघतोस, त्याच्याइतका देव जवळ आहे; आणि अख्ख्या आभाळाइतका मोठा. तो नाही, अशी जागाच नाही.