बहिणाबाईंची गाणी
लपे करमाची रेखा
लपे करमाची रेखा माझ्या कुंकवाच्या खाली पुशीसनी गेलं कुंकू रेखा उघडी पडली देवा, तुझ्याबी घरचा झरा धनाचा आटला धन - रेखाच्या चऱ्यानं तयहात रे फाटला
या गाण्यात विधवा बहिणाबाई नशिबाला उलट उत्तर देतात, आणि नशीब वाचायचा दावा करणाऱ्या गावच्या ज्योतिषालाही. माणसाचं नशीब जन्मतःच कपाळावर लिहिलेलं असतं, असं आपल्याकडे म्हणतात. सवाष्ण बाई तिथे रोज कुंकू लावते, आणि नवरा गेला की ते कायमचं पुसलं जातं. म्हणून त्या सुरुवात आपल्या कपाळापासून करतात. माझ्या कुंकवाखाली माझ्या कर्माची रेषा लपली होती, त्या म्हणतात. कुंकू पुसलं गेलं, आणि ती रेषा उघडी पडली. नवरा होता तोवर त्यांचं नशीब झाकलेलं होतं; वैधव्याने ते सगळ्यांसमोर उघडं केलं. मग त्या देवाशी बोलतात. देवा, तुझ्याही घरचा धनाचा झरा आटला; म्हणजे त्यांना द्यायला देवाकडेही काही उरलं नाही. हस्तरेषा पाहणारे तळहातावरच्या एका रेषेत माणसाचं धन शोधतात. त्याच धनरेषेच्या चिरांनी माझा तयहात (तळहात) फाटला, बहिणाबाई म्हणतात. शेतात राबणाऱ्या बाईचे तळहात कामाने फाटतात. त्या रेषेत दिसणारं त्यांचं सगळं धन म्हणजे ही झीजच.
लपे करमाची रेखा
बापा, नको मारू थापा असो खऱ्या असो खोटया नही नशीब नशीब तयहाताच्या रेघोटया! अरे, नशीब नशीब लागे चक्कर पायाले नशिबाचे नऊ गिऱ्हे ते भी फिरत राह्यले!
आता त्या थेट ज्योतिषावरच उलटतात. हात बघायला आणि ग्रहताऱ्यांवरून भविष्य सांगायला तो दारी येई, आणि प्रत्येक रेषेसाठी त्याच्याकडे एक कहाणी तयार असे. बाबा रे, थापा मारू नकोस, त्या त्याला सांगतात; थापा खऱ्या असोत की खोट्या. तळहातावरच्या रेघोट्या म्हणजे नशीब नव्हे, मुळीच नव्हे! मग त्या या सगळ्या धंद्यालाच हसतात. नशीब नशीब करत त्याच्या मागे धावलं, की पायाला नुसती चक्कर लागते. आणि नशीब चालवतात असं ज्योतिषी सांगतात, ते नऊ गिऱ्हे (ग्रह) तरी कुठे थांबतात? तेही गोल गोल फिरतच असतात! ज्यांनी आपल्याला वाट दाखवायची, त्यांचंच भटकणं थांबत नाही.
लपे करमाची रेखा
राहो दोन लाल सुखी हेच देवाले मांगनं त्यात आलं रे नशीब काय सांगे पंचागन! नको नको रे जोतिषा, नको हात माझा पाहू माझं दैव माले कये माझ्या दारी नको येऊ!
शेवटी बहिणाबाई सांगतात, त्यांना त्याऐवजी काय हवं आहे. माझे दोन लाल (लाडके मुलगे) सुखी राहोत, एवढंच माझं देवाकडे मागणं. यात नशीब कुठे आलं, त्या विचारतात. ज्योतिषी पंचांगात मुहूर्त आणि राशी बघतो. पण ते पंचांग मला काय सांगणार? बहिणाबाईंना पंचांगाची गरजच नाही; त्यांचं मागणं एकच, आणि ते उघड आहे. म्हणून त्या त्याला वाटेला लावतात. नको, नको रे ज्योतिषा, माझा हात पाहू नकोस. माझं दैव मला कळतं. आणि गाण्याचे शेवटचे शब्द: “माझ्या दारी नको येऊ!”