बहिणाबाईंची गाणी
नही दियामधी तेल
नही दियामधी तेल कशी आंधारली रात तेल मिये एकदाच नेली उंदरानं वात! वात केली चींधुकाची तेल दियात पडलं सापडेना आकपेटी घोडं आठी बी आडलं
हे छोटंसं गाणं म्हणजे एका अंधाऱ्या संध्याकाळी एकामागून एक झालेल्या फजितींची माळ. अशी फजिती प्रत्येक घराने कधी ना कधी अनुभवलेली. दिव्यात तेल नाही, आणि रात्र कशी अंधारून आली! शेवटी एकदाचं तेल मिळतं, तर उंदराने वातच पळवली आहे! तेलात भिजलेली वात उंदरांना फार आवडायची. मग त्या चिंधीची वात करतात, आणि दिव्यात तेल ओततात. पण आता आगपेटी सापडत नाही. घोडं इथेही अडलं, त्या म्हणतात: आणखी एक अडचण.
नही दियामधी तेल
सापडली आकपेटी आग्यायेतायाची लेक आली आली हातीकाडी लाडानवसाची एक शिलगावली रे काडी जोत पेटली पेटली आंधाऱ्याने ब्याहीसनी मेली इझीसनी गेली
उरलेली गोष्ट त्या जन्म, लग्न आणि मरणाच्या कहाणीसारखी सांगतात. शेवटी आगपेटी सापडते. त्या तिला आग्यावेताळाची लेक म्हणतात, कारण ती आपल्या पोटात आग घेऊन असते. मग हातात एक काडी येते. ती त्यांची लाडकी आहे, नवसाने झालेल्या एकुलत्या लेकरासारखी. त्या काडी शिलगावतात. ज्योत पेटते, पेटते; अंधाराशी तिचं लग्न लागतं, आणि लगेच ती विझून मरून जाते. एवढी खटपट केली, आणि शेवटी अंधारच जिंकला.