बहिणाबाईंची गाणी
सासुरवाशीन
उठ सासुरवाशिन बाई उठ मघ्घम राती मांड दयन तू नीट अन् चालव बाई घरोट उठ सासुरवाशिन बाई उठ राम पहारी डोईवर घे घडा उठ बांग फुके कोंबडा
हे गाणं सासुरवाशिणीच्या दिवसभराचं आहे. प्रत्येक कडवं तिला त्याच नावाने हाक मारतं आणि उठायला सांगतं. आणि प्रत्येक हाकेबरोबर एक नवं काम येतं. ऊठ गं सासुरवाशिणी, मध्यरात्रीच ऊठ. दळण नीट मांड आणि बाई, घरोट (जातं) चालव. ऊठ, रामप्रहरी डोक्यावर घडा घे. ऊठ, कोंबडा बांग देतो आहे. जात्यावर दिवसभराचं पीठ दळणं हे वेळखाऊ आणि जड काम. म्हणून शेतकऱ्याच्या घरात ते अंधारातच उरकलं जायचं, घरातलं कोणी जागं व्हायच्या कितीतरी आधी. मग विहिरीची वाट, डोक्यावर भरलेला घडा सांभाळत.
सासुरवाशीन
उठ सासुरवाशिन बाई उठ सयपाकाले पेटव पेटव चुल्हा वर सूर्यबापा आला उठ सासुरवाशिन बाई उठ जानं शेती कामाचा किति घोर तू गोठयामधलं ढोर
सूर्य उगवेपर्यंत कामांची यादी वाढलेली असते. ऊठ गं, स्वयंपाकासाठी चूल पेटव. वर सूर्यबाप्पा केव्हाच आला आहे. ऊठ, शेतावर जायचं आहे, आणि कामाचा केवढा घोर! आणि मग येते ती ओळ, जिच्यात तिचा सगळा दिवस सामावला आहे: तू म्हणजे गोठ्यातलं ढोर. गोठ्यात बांधलेल्या गुरांना चारा-पाणी मिळतं, ते त्यांच्याकडून होणाऱ्या कामासाठी. सासुरवाशिणीलाही घरात ठेवलं आहे ते त्याच कारणासाठी, असं हे गाणं म्हणतं.
सासुरवाशीन
उठ सासुरवाशिन बाई सुरू झाली वटवट कातवली वो सासू पुस डोयांमधले आसू उठ सासुरवाशिन बाई घे सोशीसन घे घालू नको वो वाद कर माहेराची याद
ऊठ गं सासुरवाशिणी: सासू आत्ताच कातावली (वैतागली) आहे, आणि तिची वटवट सुरू झाली आहे. डोळ्यांतले आसू पुसून टाक. ऊठ: सोसून घे, गप्प सोसून घे, उलट वाद घालू नकोस. सासरी निघालेल्या प्रत्येक लेकीला हाच सल्ला मिळायचा: सहन कर आणि घरात शांतता राख. मग गाणं तिला एकच दिलासा देतं; दुसरा त्याच्यापाशी नाहीच: माहेरची आठवण कर.