संत कबीर · कर्मकांड, जात आणि पंथ यांपलीकडे
मन नव्हे, कपडे रंगवले
मन न रँगाये रँगाये जोगी कपड़ा आसन मारि मंदिर में बैठे ब्रह्म-छाँड़ि पूजन लागे पथरा कनवा फड़ाय जोगी जटवा बढ़ौले दाढ़ी बढ़ाय जोगी होय गैले बकरा जंगल जाय जोगी धुनिया रमौले काम जराय जोगी होय गैले हिजड़ा मथवा मुँड़ाय जोगी कपड़ा रँगौले गीता बाँच के होय गैले लबरा कहहिं कबीर सुनो भाई साधो जम दरवज़वा बाँधल जैबे पकड़ा॥
योग्याने मन रंगवले नाही, कपडे रंगवले; म्हणजे संन्याशाची भगवी वस्त्रे अंगावर घातली. तो देवळात आसन घालून बसतो, आणि ब्रह्म सोडून दगड पुजू लागतो. काही योगी कानांत जड कुंडले घालतात; त्यासाठी हाही कान फाडून घेतो आणि लांब जटा वाढवतो. वर दाढीही वाढवतो, आणि योगी बोकड होऊन बसतो. तो रानात जातो, आणि तपस्व्यांसारखी धुनी पेटवून बसतो. वासना जाळून टाकतो, आणि योगी हिजडा होऊन बसतो. देहातली इच्छा मारणाऱ्या, पण मन तसेच कोरे ठेवणाऱ्या माणसाची कबीर इथे थट्टा करतात. तो डोके भादरतो आणि कपडे रंगवतो. गीता वाचून वाचून तो पोकळ बाता मारणारा नुसता बोलघेवडा होतो. कबीर म्हणतात, ऐक रे साधू भाऊ: योग्या, तुला धरून, बांधून यमाच्या दारात नेले जाईल.