संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
भोईदादा, जरा डोली ठेव
आयो दिन गौने का हो मन होत हुलास डोलिया उठावे बीजा बनवां हो जहं कोई न हमार पइयां तोरी लागौं कहरवा हो डोली धर छिन बार मिल लेवें सखियां-सहेलर हो मिलौं कुल परिवार दास कबीर गावें निर्गुन हो साधो करि ले विचार नरम-गरम सौदा करि ले हो आगे हाट न बाजार
गौन्याचा दिवस आला आहे, आणि माझे मन आनंदाने उचंबळून आले आहे, असे एक नवी नवरी गाते. गौना म्हणजे लहानपणी लग्न झालेली मुलगी मोठी होऊन नवऱ्याकडे नांदायला जाते तो दिवस. पण भोई तिची डोली उचलून एका ओसाड रानात नेतात. तिथे तिच्या जवळचे कोणीच नाही. ती विनवते: भोईदादा, मी तुझ्या पाया पडते; क्षणभर डोली खाली ठेव. मला माझ्या सख्या-मैत्रिणींना भेटू दे; घरच्या सगळ्या माणसांना, गणगोताला पुन्हा एकदा भेटू दे. कबीर हे निर्गुणी भजन गातात, म्हणजे रूप-गुण नसलेल्या देवाचे गाणे. या भजनात नवरीची पाठवणी म्हणजे जिवाचा या जगातून होणारा शेवटचा प्रवास. त्या वाटेवर आपले कोणीच सोबत येऊ शकत नाही. साधू हो, यावर विचार करा, कबीर सांगतात. जो सौदा करायचा असेल, तो याच जन्मात करून घ्या, मग तो स्वस्त पडो की महाग. पुढे कुठेही हाट-बाजार भरत नाही.