संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
अर्ध्या वाटेतला मुक्काम
चलते-चलते पगु थका, नगर रहा नौ कोस। बीचहि में डेरा परा, कहहु कौन को दोष॥
चालता चालता वाटसरूचे पाय थकले, आणि नगर अजून नऊ कोस दूर होते. त्याला वाटेतच मुक्काम ठोकावा लागला. सांगा, यात दोष कोणाचा? हा दोहा मरणाच्या अंगाने वाचला, तर वाट म्हणजे सारे आयुष्य, आणि वाटेतला मुक्काम म्हणजे मरण. नगर गाठण्याआधीच ते येते. कबीर स्वतःच्या प्रश्नाचे उत्तर देत नाहीत. ते उत्तर वाटसरूने स्वतःच द्यायचे आहे.