संत कबीर · मृत्यू आणि क्षणभंगुर जीवन
पैलतीरी उभा माझा मित्र
अरे दिल प्रेम नगर का अंत न पाया ज्यों आया त्यों जावेगा सुन मेरे साजन सुन मेरे मीता या जीवन में क्या क्या कीता सिर पाहन को बोझा लीता आगे कौन छुड़ावेगा परली पार मेरा मीता खड़िया उस मिलने का ध्यान न धरिया टूटी नाव ऊपर जो बैठा गाफिल गोता खावेगा दास कबीर कहें समुझाई अंत काल तेरा कौन सहाई चला अकेला संग न कोई किया आपना पावेगा
अरे मना, प्रेमनगरीचा, म्हणजे देवाच्या प्रेमाचा, ठाव तुला कधी लागलाच नाही. जसा या जगात आलास, तसाच निघून जाशील. ऐक माझ्या जिवलगा, ऐक माझ्या मित्रा; या जीवनात तू काय काय केलेस? तू डोक्यावर दगडांचे ओझे घेतलेस. पुढे ते तुझ्या डोक्यावरून कोण उतरवेल? नदीच्या पैलतीरावर माझा खरा मित्र, खुद्द प्रभू, उभा आहे; पण त्याला भेटण्याचा विचारसुद्धा तू कधी केला नाहीस. फुटक्या नावेत बसून त्याच्याकडे जाऊ पाहणारा बेसावध माणूस गटांगळ्या खाईल. कबीर समजावून सांगतात: शेवटच्या घडीला तुझ्या मदतीला कोण येईल? तू एकटाच निघाला आहेस, सोबत कोणी नाही; आणि तू स्वतः जे केलेस, त्याचेच फळ तुला मिळेल.