संत कबीर · अंतरीचा देव
ना बंधन, ना मुक्ती
ना मैं धर्मी नाहिं अधर्मी ना मैं जती न कामी हो ना मैं कहता ना मैं सुनता ना मैं सेवक स्वामी हो ना मैं बंधा ना मैं मुक्ता ना मैं बिरत ना रंगी हो ना काहू से न्यारा हुआ ना काहू के संगी हो ना हम नरक-लोक को जाते ना हम सुरग सिधारे हो सब ही कर्म हमारा किया हम करमन ते न्यारे हो या मत को कोई बिरलै बूझे सो अटर हो बैठे हो मत कबीर काहू को थापे मत काहू को मेटे हो
आपण काय नाही, ते कबीर सांगतात; जगाचा कोणताच शिक्का त्यांना बसत नाही. मी धर्मी नाही, आणि अधर्मीही नाही; ब्रह्मचर्याचे व्रत घेतलेला यती नाही, आणि वासनेच्या आहारी गेलेला कामीही नाही. मी बोलणारा नाही, ऐकणारा नाही; सेवक नाही, आणि स्वामीही नाही. मी बांधलेला नाही, आणि मुक्तही नाही; जगापासून विरक्त नाही, आणि त्याच्या रंगात रंगलेलाही नाही. मी कोणापासून तुटून वेगळा झालो नाही, आणि कोणाचा सोबतीही नाही. आम्ही नरकलोकात जात नाही, आणि स्वर्गालाही जात नाही. सगळी कर्मे आम्हीच केलेली आहेत, तरी कोणतेच कर्म आम्हाला बांधत नाही; आम्ही सगळ्या कर्मांपासून अलिप्त आहोत. ही दृष्टी एखाद्या विरळ्यालाच उमगते; ज्याला उमगते, तो अढळ होऊन बसतो. कबीरांचा मार्ग कोणाला डोक्यावर बसवत नाही, आणि कोणाला खालीही ओढत नाही.