संत कबीर · अंतरीचा देव
दुःख नसलेला आमचा देश
अवधू बेगम देस हमारा राजा रंक फकीर बादशाह सबसे कहूं पुकारा जो तुम चाहो परम पद को बसिहो देस हमारा जो तुम आये झीने होके तजो मन की भारा ऐसी रहन रहो रे प्यारे सहजै उतर जीवो पारा धरन-अकास-गगन कछु नाहीं नहिं चंद्र नहिं तारा सत्त-धर्म की हैं महताबें साहेब के दरबारा कहैं कबीर सुनो हो प्यारे सत्त धर्म है सारा
आमचा देश बेगम देश आहे, म्हणजे जिथे कोणतेही दुःख नाही असा देश. कबीर हे अवधूताला सांगतात; अवधूत म्हणजे सगळे नियम मागे टाकून निघालेला संन्यासी. हा देश पृथ्वीवरचे कोणतेही ठिकाण नाही. तिथे धरतीही नाही आणि आकाशही नाही, हे पुढे पदातच येते. कबीर सगळ्यांना सारखीच हाक देतात: राजा असो वा रंक, फकीर असो वा बादशहा. तुम्हाला परमपद हवे असेल, ज्याच्या पलीकडे काहीच नाही असे पद, तर या, आमच्या देशात येऊन राहा. झिजून क्षीण होऊन आला असाल, तर मनावरचे ओझे उतरवून ठेवा. प्रियजनहो, असे राहा, म्हणजे तुम्ही सहज पार उतराल. संतांच्या भाषेत पार उतरणे म्हणजे जन्म-मृत्यूची नदी ओलांडून पलीकडे जाणे. तिथे धरती नाही, अवकाश नाही, आकाश नाही; चंद्र नाही, तारा नाही. तिथे साहेबाचा, म्हणजे देवाचा, दरबार भरतो. चंद्र नसूनही तो दरबार उजळलेला असतो, कारण तिथले चांदणे म्हणजे सत्यधर्म: सत्याने जगण्याची रीत. कबीर म्हणतात, ऐका प्रियजनहो, हा सत्यधर्मच सगळ्याचे सार आहे.