संत कबीर · अंतरीचा देव
याच देहातला चंद्र
चाँदा झलके यही घट माहीं अंधी आँखन सूझे नाहीं यही घट चाँदा यही घट सूर यही घट गाजे अनहद तूर यही घट बाजे तबल निसान बहिरा शब्द सुने नहिं कान जब लग मेरी मेरी करे तब लग काज एकौ नहिं सरे जब मेरी ममता मर जाए तब प्रभु काज सँवारे आए ज्ञान के कारण करम कमाए होय ज्ञान सब करम नसाए फल कारण फूले बनराए फल लागे पर फूल सुखाए मृगा है कस्तूरी बास आप न खोजे खोजे घास
याच देहात चंद्र झळाळतो आहे, पण आंधळ्या डोळ्यांना तो दिसत नाही. याच देहात चंद्र आहे, आणि याच देहात सूर्य. इथेच तुतारी गर्जते: तो अनाहत नाद, जो कोणी न वाजवताही आत ऐकू येतो. इथे ढोल आणि नगारेही वाजतात, तरी बहिऱ्या कानांना तो नाद ऐकू येत नाही. मग गीत वाटेतल्या अडथळ्याकडे वळते. माणूस जोपर्यंत ‘माझे, माझे’ करत राहतो, तोपर्यंत त्याचे एकही काम तडीस जात नाही. हा माझेपणा जेव्हा मरतो, तेव्हा प्रभू स्वतः येऊन त्याचे काम सावरतात. कर्मे ज्ञानासाठी केली जातात; ज्ञान झाले की ती सगळी गळून पडतात. रानातली झाडेही फळासाठीच फुलतात, आणि फळ धरले की फूल सुकून जाते. कस्तुरी मृगाचेही असेच आहे. कस्तुरीचा सुगंध त्याच्या स्वतःच्याच अंगात असतो, पण तो स्वतःत कधी शोधत नाही; गवतात हुंगत फिरतो.