संत कबीर · अंतरीचा देव
जिथे वसंत खेळतो
जहँ खेलत बसंत रितुराज जहँ अनहद बाजा बाजे बाज चहुँ दिसि जोति की बहे धार बिरला जन कोई उतरे पार कोटि कृष्ण जहँ जोरहिं हाथ कोटि विष्णु जहँ नावें माथ कोटिन ब्रह्मा पढ़ें पुरान कोटि महेश धरें जहँ ध्यान कोटि सरस्वती जहँ धरें राग कोटि इंद्र जहँ गगन लाग सुर गंधर्व मुनि गनैं न जायं जहँ साहिब प्रगट आप आये चोबा चंदन और अबीर पुहुप-वास रस रह्यो गंभीर॥
हे गीत खूप दूरच्या एका प्रदेशाचे चित्र रंगवते. जुन्या कथांमधले देव तिथे कोट्यवधींच्या संख्येने आहेत, आणि कबीर ज्याला स्वामी म्हणतात, त्या एकाच्याच सेवेत ते सारे उभे आहेत. तिथे ऋतूंचा राजा वसंत सदैव खेळत असतो. तिथे अनाहत नाद घुमत असतो; त्या संगीताला कोणी वाजवणारा लागत नाही. चारी दिशांना प्रकाशाच्या धारा वाहतात, आणि क्वचित एखादाच पार उतरून तिथवर पोहोचतो. तिथे कोटी कोटी कृष्ण हात जोडून उभे आहेत, आणि कोटी कोटी विष्णू मस्तक नमवतात. कोटी कोटी ब्रह्मदेव पुराणे वाचतात, आणि कोटी कोटी महेश ध्यान लावून बसले आहेत. कोटी कोटी सरस्वती राग आळवतात, आणि कोटी कोटी इंद्रांनी आकाश गजबजून गेले आहे. देव, गंधर्व आणि मुनी तर मोजताच येत नाहीत. तिथेच स्वामी स्वतः येऊन प्रकट होतात. तिथे सुगंधी चोवा आहे, चंदन आहे, अबीर आहे. फुलांचा गंध आणि त्यांचा मधुर रस तिथे खोलवर, शांतपणे भरून राहिले आहेत.