संत कबीर · प्रेम आणि विरह
वसंताविना फुललेले फूल
हमसों रहा न जाय, मुरलिया के धुनि सुनि के बिना बसंत फूल इक फूलै, भंवर सदा बोलाय गगन गरजै बिजुली चमकै, उठती हिय हिलोर बिगसत कंवल मेघ बरसाने, चितवन प्रभु की ओर तारी लागी तहां मन पहुंचा, गैब ध्वजा फहराय कहैं कबीर आज प्रान हमारा, जीवत ही मर जाय
मुरलीची धून कानी पडली, आणि आता मला स्वस्थ बसवत नाही. वसंत आलेला नसताना एक फूल फुलले आहे, आणि ते भुंग्याला सतत आपल्याकडे बोलावत राहते. आकाश गरजते, वीज चमकते, आणि हृदयात लाटा उसळतात. हे आकाश बाहेरचे नव्हे; ध्यान खोलवर उतरले, की ते मनाच्या आत उघडते. कमळ उमलते, मेघ धो धो बरसतात, आणि माझी नजर प्रभूकडे लागून राहते. गाढ तंद्री लागली, आणि मन त्या ठिकाणी जाऊन पोचले. तिथे एक अदृश्य ध्वजा फडकते आहे. कबीर म्हणतात, जिवंत असतानाच आज माझा प्राण मरतो आहे. हे मरण ‘मी’पणाचे आहे; देह मात्र श्वास घेतच राहतो.