संत कबीर · प्रेम आणि विरह
अविनाशी वराचे पत्र
सखियों, हम हूँ भई वलमासी आयो जोबन, बिरह सतायो, अब मैं ज्ञान गली अठिलाती ज्ञान गली में खबर मिल गई, हमें मिली पिया की पाती वा पाती में अगम संदेसा, अब हम मरने को न डरती कहत कबीर सुनो भाई प्यारे, बर पाए अबिनासी
मैत्रिणींनो, मीसुद्धा आता प्रियासाठी झुरू लागले आहे, असे एक तरुणी आपल्या सख्यांना सांगते. तिचा हा प्रिय म्हणजे अवघ्या विश्वाचा प्रभू. मी वयात आले, आणि त्याचा विरह मला छळू लागला. आता मी ज्ञानाच्या गल्लीतून तारुण्याच्या तोऱ्यात, ठुमकत चालते; ही गल्ली म्हणजे आतल्या ज्ञानाची चिंचोळी वाट. त्या गल्लीत मला खबर मिळाली: माझ्या प्रियाचे पत्र आले आहे. त्या पत्रात बुद्धीच्या आवाक्याबाहेरचा निरोप होता, आणि आता मला मरणाची भीती उरली नाही. गाण्याच्या शेवटी कबीर तिच्याच तोंडून एका लाडक्या भावाला सांगतात: मला जो वर मिळाला आहे, तो कधीच मरत नाही.