संत कबीर · प्रेम आणि विरह
भक्तापुढे धावणारा देव
नारद, प्यार सो अंतर नाहिं प्यार जागे तौहि जागूं, प्यार सोवे तब सोऊं जो कोई मेरे प्यार दुखावे, जड़ मूल सो खोऊं जहाँ मेरा प्यार जस गावे, तहाँ करूं मैं बासा प्यार चले आगे उठ धाऊं, मोहि प्यार की आसा बेहद तीरथ प्यार के चरननि, कोटि भक्त समाय कहें कबीर प्रेम की महिमा, प्यार देत बुझाय
नारदा, मी आणि माझा प्रिय यांच्यात जराही अंतर नाही. हे शब्द देवाचे आहेत; तो ते नारदमुनींना सांगतो आहे. इथे देवाचा प्रिय म्हणजे त्याचा भक्त. माझा प्रिय जागा झाला, तरच मी जागा होतो; तो झोपला, की मीही झोपतो. जो कोणी माझ्या प्रियाला दुखवतो, त्याला मी मुळासकट उपटून टाकतो. जिथे माझा प्रिय माझे गुण गातो, तिथेच माझे घर असते. तो निघाला, की मी उठून त्याच्या पुढे पुढे धावतो; माझा सारा जीव त्याच्यातच गुंतलेला असतो. माझ्या प्रियाच्या पायांशी असंख्य तीर्थे आहेत, आणि अगणित भक्त तिथे सामावतात. यात्रेकरू दूरदूरून पवित्र नद्यांत स्नान करायला जातात, धामांच्या दर्शनाला जातात. ती सारी तीर्थे देवावर प्रेम करणाऱ्याच्या चरणांशी एकवटलेली असतात. कबीर सांगतात, ही प्रेमाची महती आहे; आणि ती महती देवाचा तो प्रिय भक्तच स्वतः जगाला दाखवून देतो.