संत कबीर · प्रेम आणि विरह
लाकडाला लागलेली कीड
जौं रोऊँ तौ बल घटै, हँसौं तौ राम रिसाइ। मनहीं माँहि बिसूरणां, ज्यूँ घुँण काठहिं खाइ॥
देवापासून दुरावलेल्या जिवाची दोन्ही बाजूंनी कोंडी होते. मी रडलो, तर अंगातले बळ ओसरते. हसलो, तर राम रुसतो. म्हणून मी मनातल्या मनातच झुरत राहतो, जशी कीड लाकूड आतून पोखरत जाते. राम हे कबीरांनी त्या एका देवाला दिलेले नाव; इथे तो दूर राहिलेला प्रियकर आहे. कीड कोणाला दिसत नाही, आणि लाकूड बाहेरून शाबूत दिसते. हे दुःखही तसेच असते.