संत कबीर · प्रेम आणि विरह
पहाटेचा प्रहर उलटला
साँई बिन दरद करेजे होय दिन नहिं चैन रात नहिं निंदिया, कासे कहूँ दुख रोय आधी रतियाँ पिछले पहरवा, साँई बिना तरस रही सोय कहत कबीर सुनो भाई प्यारे, साँई मिले सुख होय
स्वामीविना माझ्या काळजात कळ उठते. दिवसा जिवाला स्वस्थता नाही, आणि रात्री डोळा लागत नाही; हे दुःख मी कोणापाशी सांगू? मध्यरात्र उलटते; मग उजाडण्यापूर्वीचा रात्रीचा शेवटचा प्रहरही सरू लागतो. तरी मी त्याच्या ओढीने तळमळत पडून राहते. हे गाणारी एक स्त्री आहे; ती आपल्या स्वामीची वाट पाहते आहे, आणि हा स्वामी दुसरा कोणी नसून देवच आहे. कबीर म्हणतात, ऐक रे भावा: तो भेटला, तरच सुख लाभते.