संत कबीर · प्रेम आणि विरह
पहाटे उठून गेलेला नवरा
जाग पियारी, अब का सोवै, रैन गई दिन काहे को खोवै। जिन जागा तिन माणिक पाया, तैं बौरी सब सोय गँवाया। पिय तेरे चतुर तू मूरख नारी, कबहुँ न पिय की सेज सँवारी। तैं बौरी बौरापन कीन्ही, भरजोबन पिय अपनो न चीन्हा। जाग देख पिय सेज न तेरे, तोहि छाड़ि उठ गये सबेरे। कहै कबीर सोई धन जागे, शब्द बाण उर अंतर लागे।।
नवरा जवळ असताना जी रात्रभर झोपून राहिली, त्या बायकोला कबीर फटकारतात; ती बायको म्हणजे आपला आत्मा, आणि तिचा नवरा परमात्मा. ऊठ गं लाडके, आता आणखी कशाला झोपतेस? रात्र तर गेली; आता दिवसही कशाला वाया घालवतेस? जे जागे राहिले, त्यांना माणिक मिळाले; तू वेडाबाई, झोपून सगळे गमावलेस. तुझा नवरा शहाणा आणि तू मूर्ख बायको; त्याची शेज तू एकदाही सजवली नाहीस. तू वेड्यासारखीच वागलीस. भर तारुण्यातही तू आपल्या नवऱ्याला ओळखले नाहीस. आता जागी होऊन पाहा: तो तुझ्या शेजेवर नाही. तुला सोडून तो पहाटेच उठला, आणि निघून गेला. कबीर म्हणतात, जागी होते ती फक्त तीच वधू, जिच्या हृदयात शब्दाचा बाण घुसला आहे. शब्द म्हणजे सद्गुरू देतात तो आतला उपदेश; तो बाणासारखा थेट आत शिरतो.