संत कबीर · प्रेम आणि विरह
युगानुयुगे वाट पाहणारा पाहुणा
जीव महल में सिव पहुनवा, कहां करत उन्मांद रे पछुहा देवा करिले सेवा, रैन चली आवत रे जुगन जुगन करे पतीछन, साहब का दिल लाग रे सूझत नाहिं परम सुख-सागर, बिना प्रेम बैराग रे सरवन सुर बुझि साहेब से, पूरन प्रगट भाग रे कहें कबीर सुनो भाग हमारा, पाया अचल सोहाग रे
जिवाच्या महालात शिव पाहुणा होऊन आला आहे; मग तू बाहेर कुठे बेभान होऊन धावतोस? देव येऊन पोचला आहे; त्याची सेवा कर, रात्र जवळ येते आहे. शिव या नावाचा अर्थ कल्याण करणारा, मंगल असा. इथे ते नाव त्या एका परमेश्वराचे आहे, जो आपल्या आत अतिथी म्हणून उतरला आहे. युगानुयुगे तो तुझी वाट पाहतो आहे; त्या स्वामीचे मन तुझ्यावरच जडले आहे. तरी प्रेम आणि वैराग्य यांच्याविना तो परम सुखाचा सागर कोणालाच दिसत नाही. माझ्या कानांत एक सूर घुमला, आणि स्वामीने तो मला उमजून घ्यायला शिकवले. आता माझे भाग्य पुरेपूर उजळले आहे; ते उघड दिसते आहे. कबीर म्हणतात, ऐका, मी किती भाग्यवान आहे! मला सौभाग्यवतीचे अचल सुख लाभले आहे. ते कायमचे स्थिर आहे; आता काहीही ते हलवू शकत नाही.