संत कबीर · प्रेम आणि विरह
सुख-दुःखाची हळद
साईं के संगत सासुर आई सँग न रही, स्वाद न जान्यो, गयो जोबन सपने की नाईं सखी सहेली मंगल गावें, सुख दुख माथे हरदी चढ़ाई भयो विवाह चली बिन दूल्हा, बाट जात समधी समझाई कहें कबीर हम गौने जाइबे, तरब कन्त लै तूर बजाई
माझ्या स्वामीबरोबर, माझ्या नवऱ्याबरोबर, मी सासरी आले. हे गाणे गाणारी नवरी म्हणजे जीव, आणि तिचा नवरा म्हणजे देव. तरी मी त्याच्या सहवासात राहिले नाही, त्याच्या प्रेमाची गोडी चाखली नाही, आणि माझे तारुण्य स्वप्नासारखे सरून गेले. सगळ्या वाटेवर तो तिच्याबरोबर होता, तरी ती त्याच्याशी कधी नांदलीच नाही. मग गाणे लग्नाच्या दिवसाकडे परत जाते. मैत्रिणींनी लग्नाची गाणी गायली, आणि लग्नाआधी प्रत्येक नवरीला लावतात तशी तिच्याही कपाळाला हळद लागली. तिची हळद मात्र सुखाची आणि दुःखाची होती. लग्न लागले, आणि नवऱ्याविनाच ती निघाली. वाटेत नवऱ्याचे वडील तिच्याशी बोलत राहिले, आणि तिची समजूत घालत राहिले. उत्तर भारतातल्या जुन्या रिवाजात लहानपणी लग्न झालेली मुलगी गौन्यापर्यंत माहेरीच राहत असे. गौना म्हणजे ती शेवटी नवऱ्याकडे नांदायला जाते तो दिवस. कबीर त्याच दिवसावर गाणे संपवतात: आम्ही गौन्याला जाऊ, आणि तुतारी वाजत असताना मी माझ्या पतीला सोबत घेऊन पैलतीरी जाईन.