संत कबीर · वाणी, संगत आणि आचरण
कोळसा आणि शंभर मण साबण
मूरख के सिखलावते, ज्ञान गाँठि का जाय। कोइला होय न ऊजरा, जो सौ मन साबुन लाय॥
मूर्खाला शिकवण्यात आपल्या गाठीशी बांधलेले ज्ञान तेवढे वाया जाते. शंभर मण साबण आणून घासला, तरी कोळसा काही पांढरा होत नाही. इथे ज्ञान हे कमरेला गाठ मारून बरोबर ठेवलेल्या पैशासारखे आहे: मूर्खावर खर्च केले की गेलेच, परत काहीच येत नाही. मण हे बाजारातले सर्वांत जड वजन; म्हणून शंभर मण साबण म्हणजे अगणित साबण.