संत कबीर · वाणी, संगत आणि आचरण
माघारी फिरणारा शूर
साधु सती और सूरमा, कबहु न फेरे पीठ। तीनों निकासी बाहुरे, तिनका मुख नहीं दीठ॥
साधू, सती आणि शूर कधीच पाठ फिरवत नाहीत. या तिघांपैकी कोणी एकदा निघून पुन्हा घरी परतला, तर त्याचे तोंडही पाहू नये. कबीरांच्या काळात सती म्हणजे पतीच्या चितेवर चढणारी पत्नी, आणि शूर म्हणजे रणांगणातून जिवंत परत न येणारा योद्धा. त्या काळचे संतकवी या दोघांना माघार नसलेल्या व्रताचे उदाहरण मानत. देवासाठी संसार सोडलेला साधूही त्यांच्याच पंक्तीत उभा आहे.