संत कबीर · सद्गुरू आणि शब्द
हात धरणारा फकीर
तोहि मोरी लगन लगाई रे फकीरवा सोवत ही मैं अपने मंदिर में, शब्दन मारि जगाई रे फकीरवा डूबत ही भव के सागर में, बहियाँ पकरि समुझाई रे फकीरवा एकै बचन नहीं दूजा, तुम मोसे बंध छुड़ाई रे फकीरवा कहै कबीर सुनो भाई साधो, प्राणन प्राण लगाई रे फकीरवा
फकीरा, तुम्ही माझ्या मनाला तुमची ओढ लावली. फकीर म्हणजे घरदार सोडून हिंडणारा, स्वतःजवळ काहीच न ठेवणारा साधू. मी माझ्याच घरात झोपून होतो; तुमच्या शब्दांचा फटका बसला आणि मी जागा झालो. संसाराच्या सागरात मी बुडत होतो; तुम्ही माझा हात धरला आणि मला समजावून सांगितले. तुम्ही एकच शब्द बोललात; दुसऱ्याची गरजच पडली नाही. त्या एका शब्दाने तुम्ही माझी सगळी बंधने तोडून टाकलीत. देवासाठी आयुष्य वाहिलेल्या साधूंना कबीर हाक मारतात: बंधूंनो, ऐका. या फकीराने माझे प्राण आपल्या प्राणांशी जोडले आहेत, श्वासात श्वास गुंफला आहे.