मनाचे श्लोक
आपल्या स्वरूपात स्थिर राहा
सदा सर्वदा प्रीति रामीं धरावी । दुखाची स्वयें सांडि जीवीं करावी । देहेदु:ख तें सूख मानीत जावें । विवेकें सदा स्वस्वरूपीं भरावें ॥
रामावर नेहमी, प्रत्येक क्षणी प्रेम ठेवावे. दुःखाला आपण होऊन मनातून काढून टाकावे. देहाला जे दुःख होईल, ते सुख मानायला शिकावे. आणि विवेकाने नेहमी स्वस्वरूपात भरून राहावे. विवेक म्हणजे खरे काय आणि क्षणभंगुर काय, हे ओळखणे. स्वस्वरूप म्हणजे आपले खरे स्वरूप, आत्मा; आणि तो देह नव्हे. शेवटच्या दोन ओळी मिळून एकच विचार सांगतात: दुःख देहाचे असते, आणि जो स्वस्वरूपात राहतो, तो देह नव्हे.