मनाचे श्लोक
अणुरेणूतही राम
नभीं वावरे जो अणुरेणु कांहीं । रिता ठाव या राघवेवीण नाहीं । तया पाहतां पाहतां तेंचि जालें । तेथें लक्ष आलक्ष सर्वं बुडालें ॥
आकाशात जो जो अणुरेणू वावरतो, तिथेही या राघवाशिवाय, रामाशिवाय, रिकामी जागा नाही. त्याला पाहता पाहता पाहणारा तोच होऊन गेला. तिथे दृश्य आणि अदृश्य, दोन्ही बुडून गेले. खिडकीतून येणाऱ्या उन्हाच्या कवडशात धुळीचे कण तरंगताना दिसतात; खोलीत इतरत्र ते डोळ्यांना कधी दिसत नाहीत. समर्थ अशा कणांपर्यंत उतरतात: राम नाही, अशा जागी एकही कण तरंगत नाही. आणि पाहणे संपते तेव्हा पाहणारा उरत नाही; कारण जो पाहत होता, तो ज्याला पाहत होता तेच झाला.