मनाचे श्लोक
भक्तीविना दीन जिणे
नको दैन्यवाणें जिणें भक्तिऊणें। अती मूर्ख त्या सर्वदा दु:ख दूणें। धरीं रे मना आदरें प्रिती रामीं। नको वासना हेमधामीं विरामीं॥
भक्तीने रिकामे, भिकाऱ्यासारखे जिणे जगू नकोस. अतिशय मूर्ख माणसाच्या वाट्याला सदा दुप्पट दुःख येते. हे मना, आदराने रामावर प्रीती ठेव. सोने, मोठे घर आणि ऐषआरामाचे जीवन यांची हाव धरू नकोस. मागच्या श्लोकाचा शेवटचा शब्द ‘दैन्यवाणा’ येथे ‘दैन्यवाणें’ होऊन परत येतो, आणि आता तो भक्ती कमी पडलेल्या जगण्याला लावला आहे. गरीब राहू नये म्हणून लोकांना सोने, चांगले घर आणि आराम हवा असतो. श्लोक या दोन्ही गोष्टी शेजारी शेजारी ठेवतो. भिण्यासारखे दारिद्र्य म्हणजे भक्तिहीन जगणे; आणि सोन्याची, मोठ्या घराची हाव सोडून द्यायची.