मनाचे श्लोक
भटकणाऱ्या मनाला आवर
बरी स्नानसंध्या करी येकनिष्ठा। विवेकें मना आवरी स्थानभ्रष्टा। दया सर्व भूतीं जया मानवाला। सदा प्रेमळू भक्तिभावें निवाला॥
स्नान करावे, संध्या करावी, आणि ती एकनिष्ठेने, नीट करावी. हे मना, जिथे असायला हवे तिथून तू ढळतोस आणि भटकू लागतोस; तेव्हा विवेकाने स्वतःला आवर. ज्या माणसाला सर्व जिवांविषयी दया आहे, जो सदा प्रेमळ असतो, तोच भक्तिभावाने निवालेला असतो. सकाळ-संध्याकाळ स्नानानंतर संध्या करण्याची रीत आहे. श्लोक बाहेरच्या कर्मावरून आतल्या गोष्टीकडे वळतो: आधी अंग धुतले, संध्या झाली; मग मन आपल्या जागी धरून ठेवायचे. शेवटचा शब्द आहे ‘निवाला’. तापलेली वस्तू थंड होते, तेव्हा ती निवते. या दयाळू, प्रेमळ माणसाचा ताप भक्तीने निवला आहे.