मनाचे श्लोक
भ्रमाने हरवलेले धन
भ्रमें नाडले वित्त ते गुप्त जालें। जिवा जन्मदारिद्र्य ठाकूनि आलें। देहेबुद्धिचा निश्चयो ज्या टळेना। जुनें ठेवणें मीपणें आकळेना॥
भ्रमाने जीवाला फसवले, आणि त्याचे धन नजरेआड झाले. जन्मभराचे दारिद्र्य त्याच्यापुढे येऊन उभे ठाकले. ‘मी देह आहे’ हा त्याचा निश्चय काही केल्या टळत नाही; म्हणून जुने ठेवणे त्याच्या ‘मी’च्या पकडीत येत नाही. एखादे गरीब कुटुंब डोळ्यांसमोर आणा. त्यांच्याच घराच्या जमिनीखाली सोन्याचा हंडा पुरलेला आहे, आणि ते आयुष्यभर अभावात जगतात. सोने कधी हरवले नव्हते; हरवली होती फक्त त्याची जाण. जीवाचे दारिद्र्य हे असे आहे. ठेवणे तिथेच आहे. जीव आणि ठेवणे यांच्यामध्ये एकच समजूत आडवी येते: ‘मी देह आहे’. आणि तिच्याविषयी त्याला जराही शंका नसते.