मनाचे श्लोक
दगड तारणारे हरिनाम
हरिनाम नेमस्त पाषाण तारी। बहू तारिले मानवदेहधारी। तया रामनामीं सदा जो विकल्पी। वदेना कदा जीव तो पापरूपी॥
हरिनाम न चुकता दगडांनाही पाण्यावर तारते. मानवदेह धारण केलेल्या अनेकांना त्याने तारले आहे. जो त्या रामनामाविषयी सदा शंका घेतो, तो ते मुखाने कधीच घेत नाही. अशा जिवाविषयी समर्थ स्पष्ट बोलतात: तो जीव म्हणजे मूर्तिमंत पाप. सगळ्या भारतात सांगितली जाणारी कथा अशी: सीता लंकेत होती, आणि तेथे पोचण्यासाठी रामाला समुद्रावर सेतू हवा होता. सेतू बांधणारा नल होता; वानरसेनेने दगडांवर रामनाम लिहिले, आणि दगड पाण्यावर तरंगले. तारणे म्हणजे भवसागराच्या पलीकडे, दुसऱ्या तीरावर नेणे; उद्धाराचे हे जुने चित्र आहे. श्लोक दगडावरून माणसाकडे येतो: जे दगडाला तारते, ते माणसालाही तारू शकते.