मनाचे श्लोक
दोन दास चिरंजीव केले
वसे मेरुमांदार हे सृष्टिलीळा । शशी सूर्य तारांगणें मेघमाळा । चिरंजीव केले जनीं दास दोन्ही । नुपेक्षी कदा राम दासाभिमानी ॥
मेरू आणि मांदार हे मोठे पर्वत, चंद्र आणि सूर्य, ताऱ्यांचे समूह, ढगांच्या लांबच लांब माळा: सृष्टीचा हा सगळा खेळ चालू आहे. तो जोवर चालू आहे, तोवर रामाने आपल्या दोन दासांना लोकांत जिवंत ठेवले आहे. परंपरा त्यांची नावे हनुमान आणि बिभीषण अशी सांगते. रामाला दासांची इतकी काळजी आहे: आपल्या लाडक्या दासांची तो कधीच उपेक्षा करत नाही. बिभीषण हा रावणाचा भाऊ; तो रावणाला सोडून रामाच्या बाजूने आला. रामाने त्या दोघांना ‘चिरंजीव’ केले, असे समर्थ म्हणतात. चिरंजीव म्हणजे दीर्घकाळ जगणारा. लहानांना आजही आपण ‘चिरंजीव हो’ असा आशीर्वाद देतो. पण या दोघांच्या बाबतीत तो शब्द पूर्ण अर्थाने खरा आहे: पर्वत आणि तारे आहेत तोवर ते जगतात.