मनाचे श्लोक
दोष डोंगरदऱ्यांत पळतात
अती आदरें सर्व ही नामघोषें। गिरीकंदरें जाइजे दूरि दोषें। हरी तिष्ठतु तोषला नामघोषें। विशेषें हरा मानसीं रामपीसें॥
मनापासून, अतिशय आदराने नामाचा घोष करा; मग सगळे दोष दूर, डोंगरदऱ्यांतल्या गुहांकडे पळून जातात. जेथे नामघोष होतो, तेथे हरी त्या आवाजाने संतुष्ट होऊन थांबून राहतो. आणि हर, म्हणजे शंकर, तर विशेषच: त्याला मनातून रामाचे वेड लागले आहे. शेवटच्या ओळींत दोन देव आहेत, आणि दोघेही आपापल्या परीने नामात गुंतले आहेत: हरी ऐकायला थांबतो, आणि शंकराला रामाचा ध्यास सोडवत नाही. दोष मात्र नुसते ओसरत नाहीत. जेथे नाम गायले जाते, त्या जागेपासून दूर, डोंगरांकडे समर्थ त्यांना पळवून लावतात.