मनाचे श्लोक
एक मरतो, दुसरा शोक करतो
मरे येक त्याचा दुजा शोक वाहे । अकस्मात तोही पुढें जात आहे । पुरेना जनीं लोभ रे क्षोभ त्यातें । म्हणोनी जनीं मागुता जन्म घेतें ॥
एक जण मरतो, आणि दुसरा त्याचा शोक करत बसतो. मग अचानक तो शोक करणाराही त्याच वाटेने पुढे जातो. या जगात लोभ कधी पुरा होत नाही, आणि तो मनात सतत क्षोभ उठवतो. त्यामुळेच जीव पुन्हा जगात जन्म घेतो. वडिलांच्या अंत्यसंस्काराला रडणारा एक माणूस डोळ्यांसमोर आणा. रडता रडताच तो मनात हिशेब मांडतो आहे: जमीन किती उत्पन्न देईल. एक दिवस त्यालाही असेच उचलून नेतात, आणि तो हिशेब अपुराच राहतो. कधीच न भरलेला तो लोभ त्याला पुन्हा जन्माला आणतो.