मनाचे श्लोक
कटू बोलणे सोसावे
मना श्रेष्ठ धारिष्ट जीवीं धरावें । मना बोलणें नीच सोसीत जावें । स्वयें सर्वदा नम्र वाचे वदावें । मना सर्व लोकांसि रे नीववावें ॥
हे मना, मोठे धैर्य मनात खोलवर धरून ठेव. कुणी हीन, अपमानाचे बोलले, तर ते सोस, आणि सोसतच राहा. आपण स्वतः मात्र नेहमी नम्रपणेच बोलावे. आणि सगळ्या लोकांना शांतवावे, निववावे. पहिल्या ओळीतले धैर्य दुसऱ्या ओळीशी जोडलेले आहे. धारिष्ट म्हणजे स्थिरपणा: अपमान ऐकूनही उलट घाव न घालण्याचे बळ. शेवटचा शब्द ‘नीववावें’. निववणे म्हणजे थंडावा देणे, जसे पाणी भाजलेल्या जागेला थंडावा देते; आणि त्यावरून शांत करणे, समाधान देणे. गजबजलेल्या बाजारात एखादे गिऱ्हाईक दुकानदाराला वाटेल ते बोलते. दुकानदार त्याला शांतपणे उत्तर देतो, आणि ते गिऱ्हाईक आले होते त्यापेक्षा शांत होऊन परत जाते. सगळा श्लोक या एका प्रसंगात आहे.