मनाचे श्लोक
मौन धर, रामकथा कर
मना रे जनीं मौन्यमुद्रा धरावी। कथा आदरें राघवाची करावी। नसे राम तें धाम सोडून द्यावें। सुखालागिं आरण्य सेवीत जावें॥
हे मना, लोकांमध्ये ओठांवर मौनाची मुद्रा ठेव; ती उघडावी ती फक्त आदराने राघवाची कथा सांगण्यासाठी. जिथे राम नाही, ते ठिकाण सोडून दे. सुखासाठी अरण्यात जाऊन राहा. येथे मौन आणि बोलणे यांचा झगडा नाही. मागचा श्लोक रामाशिवाय काहीही बोलू नको, असे सांगत होता; हा श्लोक बाकी सगळ्यावर तोंड बंद ठेवतो. पुढचे सांगताना समर्थ जराही सौम्य होत नाहीत. रामाविना असलेले ठिकाण सोडायचे, आणि त्याऐवजी अरण्य शोधून जवळ करायचे; त्यांच्या काळात साधक देवाच्या शोधात असेच अरण्यात जात.