मनाचे श्लोक
न सांगता येणारे सांगावे
नव्हे तें चि जालें नसे तेंचि आलें। कळों लागलें सज्जनाचेनि बोलें। अनिर्वाच्य तें वाच्य वाचे वदावें। मना संत अनंत शोधीत जावें॥
जे नव्हते, तेच झाले; जे नाही, तेच आले. सज्जनाच्या बोलण्याने ते कळू लागले. जे सांगता येत नाही, ते सांगायचे आहे, वाणीने शब्दांत मांडायचे आहे. हे मना, संतांना शोधत राहा, आणि त्यांच्याकडे अनंताचा शोध घेत जा. संतांचे शब्द काय उलगडून दाखवतात, हा येथून पुढच्या श्लोकांचा विषय. पहिली ओळ एक कोडे आहे, आणि तिचे दोन अर्थ होऊ शकतात: अशक्य ते घडले; किंवा जे जग खरे पाहता नाहीच, ते दिसू लागले. कोणताही अर्थ घ्या, ते कळते संतांच्या शब्दांमुळेच. शेवटची ओळ श्लोक १४६ ते १५० यांची आठवण करून देते. त्या प्रत्येक श्लोकाचा शेवट मनाला संतांकडे अनंताचा शोध घ्यायला पाठवून होतो.