मनाचे श्लोक
ना पिवळे, ना पांढरे, ना सावळे
नसे पीत ना श्वेत ना श्याम कांहीं। नसे वेक्त आवेक्त ना नीळ नाहीं। म्हणे दास विश्वासतां मुक्ति लाहे। मना संत आनंत शोधूनि पाहें॥
अनंताला कोणताही रंग नाही. ते पिवळे नाही, पांढरे नाही, सावळे नाही. ते व्यक्तही नाही आणि अव्यक्तही नाही; आणि निळेही नाही. दास म्हणतो: जो विश्वास ठेवतो, त्याला मुक्ती मिळते. हे मना, संतांना शोधून काढ, आणि त्यांच्याकडूनच अनंताचा शोध घे. येथे अनंत म्हणजे ब्रह्म: सगळ्या गोष्टींच्या मागे असलेले निराकार सत्य; सृष्टी रचणारा ब्रह्मदेव नव्हे. व्यक्त म्हणजे डोळ्यांना दिसणारी गोष्ट, आणि अव्यक्त म्हणजे ज्या लपलेल्या बीजातून गोष्टी प्रकट होतात ते. ब्रह्म यांपैकी काहीच नाही. चित्रांत राम मेघासारखा सावळा, किंवा निळा दाखवतात; अनंताला यांपैकी कोणताच रंग नाही. येथे राम म्हणजे रामायणातला नायक नव्हे, तर निराकार आत्मरूप राम. पाच श्लोकांची एक मालिका येथे संपते. त्यातल्या प्रत्येक श्लोकाचा शेवट संतांकडून अनंताचा शोध घेण्याच्या हाकेने होतो.