मनाचे श्लोक
पलीकडच्याही पलीकडे
नव्हे कार्यकर्ता नव्हे सृष्टिभर्ता । परेहूनि पर्ता न लिंपे विवर्ता । तया निर्विकल्पासि कल्पीत जावें । परी संग सोडूनि सूखें रहावें ॥
तो कार्य करणारा नाही, आणि सृष्टीचा सांभाळ करणाराही नाही. जे पलीकडे आहे, त्याच्याही तो पलीकडे आहे. जग त्याच्यावर भासते, पण त्या भासाचा त्याला लेपही लागत नाही. कोणत्याही कल्पनेत तो मावत नाही; तरीही त्याचे चिंतन करत राहावे. आणि संगापासून मोकळे होऊन सुखाने राहावे. श्लोक १८९ ने त्याला पृथ्वी निर्माण करणारा म्हटले; हा श्लोक म्हणतो, तो काहीच करत नाही. समर्थ दोन्ही गोष्टी एकत्र ठेवतात, आणि त्याचा खुलासा करत नाहीत. जगाच्या या भासाला श्लोकात विवर्त म्हटले आहे. विवर्त म्हणजे एखाद्या गोष्टीवर दिसणारे असे रूप, जे त्या गोष्टीला जराही बदलत नाही. अंधुक उजेडात दोरी साप वाटते; तरी ती दोरीच असते.