मनाचे श्लोक
रामाविना गेलेली घडी
मना जे घडी राघवेंवीण गेली। जनीं आपुली ते तुवां हानि केली। रघूनायकावीण तो शीण आहे। जनीं दक्ष तो लक्ष लाऊनि पाहे॥
हे मना, राघवाविना जी घडी गेली, ती वायाच गेली; आणि ही हानी जगात तू आपल्या हातानेच करून घेतलीस. रघुनायकाविना केलेले सारे कष्ट म्हणजे नुसता शीण. जगात जो दक्ष असतो, तो याकडे पूर्ण लक्ष देऊन पाहतो. श्लोकातला शब्द आहे ‘घडी’: सुमारे चोवीस मिनिटांचे जुने कालमाप. पूर्वी दिवस याच मापाने मोजत. आधीच्या श्लोकांनी रामाविना असलेले ठिकाण आणि रामाविना असलेली संगत सोडायला सांगितले; आता पाळी आहे रामाविना गेलेल्या वेळेची. काळजीत किंवा वायफळ गप्पांत गेलेल्या घटका निघून जातात, त्या परत येत नाहीत. आणि त्या दुसऱ्या कोणी नव्हे, मनानेच उधळून टाकलेल्या असतात.