मनाचे श्लोक
श्रेष्ठांनी वाट दाखवली
जिवां श्रेष्ठ ते पंथ सांगोनि गेले। परी जीव अज्ञान तैसेचि ठेले। देहेबुद्धिचें कर्म खोटें टळेना। जुनें ठेवणें मीपणें आकळेना॥
पूर्वीचे श्रेष्ठ जीवांना वाट सांगून गेले. पण जीव होते तसेच अज्ञानी राहिले. ‘मी देह आहे’ या समजुतीतून होणारी खोटी कर्मे चालूच राहतात; ती टळत नाहीत. आणि जुने ठेवणे मीपणाच्या हाती लागत नाही. ठेवणे म्हणजे पूर्वी पुरून ठेवलेले, आणि मग विसरून गेलेले धन. हे जुने ठेवणे हाच या श्लोकाचा आणि पुढच्या पाच श्लोकांचा विषय. ते म्हणजे आत्मा, आपले खरे रूप; ते नेहमीच आपले होते. त्याला धरू न शकणारे म्हणजे मीपण: ‘मी’ आणि ‘माझे’ म्हणणारा अहंकार. येथे वाट दाखवून झाली आहे, तरीही ‘मी देहच’ अशी खात्री असलेल्या जीवाला ते ठेवणे सापडत नाही.