मनाचे श्लोक
श्रुतींनाही अंत कळत नाही
नव्हे जाणता नेणता देवराणा । न ये वर्णितां वेदशास्त्रां पुराणां । नव्हे दृश्य अदृश्य साक्षी तयाचा । श्रुती नेणती नेणती अंत त्याचा ॥
देवराणा, म्हणजे स्वतः देव, जाणणाराही नाही आणि न जाणणाराही नाही. वेदांना त्याचे वर्णन करता येत नाही; शास्त्रांना नाही, पुराणांनाही नाही. तो दृश्य नाही, अदृश्य नाही, आणि त्या दोहोंकडे पाहणारा साक्षीही नाही. श्रुतींना तो कळत नाही; त्याचा अंत कुठे आहे, हे त्यांना कळत नाही. येथे प्रत्येक जोडी, जाणणे आणि न जाणणे, दिसणे आणि न दिसणे, ही एखाद्या वस्तूविषयी बोलण्याची रीत आहे. तो कोणत्याच जोडीतला एक भाग नाही. शेवटच्या ओळीत वेदांचे जुने नाव येते: श्रुती, म्हणजे ऐकलेले. आणि ‘नेणती’ हा शब्द दोनदा येतो: त्यांना ठाऊक नाही, ठाऊक नाही.