मनाचे श्लोक
तारुण्यातच अरण्यात
सदा सेवि आरण्य तारुण्यकाळीं। मिळेना कदा कल्पनेचेनि मेळीं। चळेना मनीं निश्चयो दृढ ज्याचा। जगीं धन्य तो दास सर्वोत्तमाचा॥
तारुण्याच्या वयात तो अरण्याचा आश्रय घेतो, आणि तेथेच राहतो. कल्पनांच्या घोळक्यात तो कधीच मिसळत नाही. त्याच्या मनातला निश्चय दृढ आहे; तो कधी ढळत नाही. सर्वोत्तमाचा तो दास जगात धन्य ठरतो. अरण्यात जाणे ही पूर्वी म्हातारपणाची रीत होती; संसाराची वर्षे संपल्यावर माणूस वनात जाई. हा मात्र तरुणपणीच गाव आणि घर सोडून जातो. कल्पना म्हणजे मनाने रंगवलेली चित्रे. त्या घोळक्याने येतात; एक कल्पना दुसरीला ओढून आणते. तेथे एकांतात तो त्यांच्यात मिसळत नाही, आणि त्याचा निश्चय ठाम राहतो.