मनाचे श्लोक
त्याला न ओळखणारे
जनाकारणें देव लीळावतारी। बहूतांपरी आदरें वेषधारी। तया नेणती ते जन पापरूपी। दुरात्मे महां नष्ट चांडाळ पापी॥
लोकांसाठी देव पुन्हा पुन्हा अवतार घेऊन पृथ्वीवर येतो, आणि तेही लीलेने. मोठ्या प्रेमाने, अनेक प्रकारे, तो एकामागून एक वेष धारण करतो. तरीही काही लोक त्याला यांपैकी कोणत्याच रूपात ओळखत नाहीत. अशा लोकांविषयी समर्थ स्पष्ट बोलतात: ते पापरूप आहेत, दुष्ट मनाचे, नष्ट झालेले, नीच आणि पापी. अवतार म्हणजे विष्णूने पृथ्वीवर येण्यासाठी घेतलेले रूप. या अवतारांतली त्याची कृत्ये म्हणजे लीला: कोणी भाग पाडले म्हणून नव्हे, तर प्रेमापोटी, मोकळेपणाने केलेली. इतक्या रूपांनी तो लोकांत येतो, आणि तरीही काही जण त्याला कधीच ओळखत नाहीत.