मनाचे श्लोक
वादाने गेलेली शांती
निजध्यास तो सर्व तूटोनि गेला। बळें अंतरीं शोक संताप ठेला। सुखानंद आनंद भेदें बुडाला। मनीं निश्चयो सर्व खेदें उडाला॥
त्याचा सगळा निजध्यास तुटून गेला. शोक आणि संताप बळजबरीने अंतरात घुसले, आणि तेथेच ठाण मांडून बसले. त्याचे सुख आणि आनंद भेदात बुडाले; भेद म्हणजे आपण इतरांहून वेगळे, इतरांविरुद्ध, ही भावना. मनातला प्रत्येक दृढ निश्चय खेदात उडून गेला. वादाची किंमत आत अशी मोजावी लागते. श्लोक ४३ मधला निजध्यास, ते अखंड ध्यान, एखाद्या धाग्यासारखे असते; वाद तो धागा तोडतो. भांडणाचे शब्द मनात घोळवत रात्र जागून काढलेल्या कोणालाही ही अवस्था ठाऊक असते. रागाचे शब्द मनात गरगर फिरत राहतात, आणि सकाळची शांती, सकाळचे चांगले संकल्प कुठेच उरत नाहीत.