तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग १४००: ओलें मूळ भेदी खडकाचें अंग
ओलें मूळ भेदी खडकाचें अंग । आभ्यासासी सांग कार्यसिद्धि ॥१॥ नव्हे ऐसें कांहीं नाहीं अवघड । नाहीं कईवाड तोंच वरि ॥ध्रु.॥ दोरें चिरा कापे पडिला कांचणी । अभ्यासें सेवनीं विष पडे ॥२॥ तुका ह्मणे कैंचा बैसण्यासी ठाव । जठरीं बाळा वाव एकाएकीं ॥३॥
ओले मूळ खडकाचे अंगही फोडून आत शिरते. अभ्यासाने, सततच्या सरावाने, कोणतेही काम सिद्धीस जाते, हे लक्षात ठेवा. होणारच नाही, असे अवघड काहीच नाही; युक्ती आणि धीर नसतो, तोपर्यंतच ते अवघड वाटते. दोरी पुन्हा पुन्हा घासली, की दगडही कापला जातो. सरावाने विषसुद्धा पचनी पडते. तुकाराम महाराज म्हणतात, आईच्या पोटात बाळाला बसायला जागा कुठे होती? तरी तिथे त्याला आपोआप वाव मिळत गेला. बाळाविषयीच्या या शेवटच्या ओळीचा अर्थ नीट लागत नाही; वर दिला तो संभाव्य अर्थ आहे.