तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग १५०८: अवघीं भूतें साम्या आलीं
अवघीं भूतें साम्या आलीं । देखिलीं म्यां कैं होतीं ॥१॥ विश्वास तो खरा मग । पांडुरंगकृपेचा ॥ध्रु.॥ माझी कोणी न धरो शंका । हो कां लोकां निर्द्वंद्व ॥२॥ तुका ह्मणे जें जें भेटे । तें तें वाटे मी ऐसें ॥३॥
सारे प्राणी मला आता सारखेच दिसू लागले आहेत. असे मी त्यांना पूर्वी कधी पाहिले होते? मग जो विश्वास आला, तो खरा; तो पांडुरंगाच्या कृपेचा आहे. माझ्याविषयी कोणी शंका धरू नये; लोकांनी निर्द्वंद्व, निश्चिंत असावे. तुकाराम महाराज म्हणतात, मला जे जे भेटते, ते ते मीच आहे, असे वाटते. भूते म्हणजे सारे जीव. सगळ्यांत एकच देव आहे, हे पांडुरंगाच्या कृपेने अनुभवाला आले, की माणूस आणि प्राणी, आपला आणि परका, असा भेद उरत नाही. जे समोर येते, ते आपलेच रूप वाटते. ज्याला सगळे आपलेच वाटते, त्याच्यापासून कोणालाही भीती उरत नाही; म्हणून लोकांनी निश्चिंत राहावे, असे तुकोबा म्हणतात.