तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग २०००: जेथें जातों तेथें तूं माझा सांगाती
जेथें जातों तेथें तूं माझा सांगाती । चालविसी हातीं धरूनियां ॥१॥ चालों वाटे आह्मी तुझा चि आधार । चालविसी भार सवें माझा ॥ध्रु.॥ बोलों जातां बरळ करिसी तें नीट । नेली लाज धीट केलों देवा ॥२॥ अवघे जन मज जाले लोकपाळ । सोइरे सकळ प्राणसखे ॥३॥ तुका ह्मणे आतां खेळतों कौतुकें । जालें तुझें सुख अंतर्बाहीं ॥४॥
मी जिथे जातो, तिथे तू माझा सोबती असतोस. माझा हात धरून तू मला चालवतोस. आम्ही वाटेने चालतो ते तुझ्याच आधाराने. माझा भारही तू सोबत घेऊन चालवतोस. मी बोलायला गेलो आणि बरळलो, तरी तू ते नीट करतोस. देवा, तू माझी लाज नेलीस, आणि मला धीट केलेस. सगळे लोक मला लोकपाळांसारखे, रक्षणकर्ते झाले. सगळे सोयरे प्राणांसारखे प्रिय सखे झाले. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता मी कौतुकाने खेळतो. आत आणि बाहेर तुझेच सुख भरून राहिले आहे.