तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग २३१: अवघे चि गोड जालें
अवघे चि गोड जालें । मागीलये भरी आलें ॥१॥ साह्य जाला पांडुरंग । दिला अभ्यंतरीं संग ॥ध्रु.॥ थडिये पावतां तो वाव । मागें वाहावतां ठाव ॥२॥ तुका ह्मणे गेलें । स्वप्नींचें जागे जालें ॥३॥
सगळेच गोड झाले. आधी जे केले होते, ते पूर्णतेला आले. पांडुरंग साहाय्याला आला, आणि त्याने अंतरात सोबत दिली. काठाला पोहोचताना तोच वाट झाला; मागे वाहवत जात होतो, तेव्हा तोच पायाखालचा ठाव झाला. तुकाराम महाराज म्हणतात, स्वप्नातले सगळे निघून गेले; मी जागा झालो. काठाच्या आणि वाहवत जाण्याच्या या ओळीचा अर्थ नीट लागत नाही; इथे ती दोन्ही ठिकाणी पांडुरंगाच्या आधाराविषयी घेतली आहे.