तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग ४: राजस सुकुमार मदनाचा पुतळा
राजस सुकुमार मदनाचा पुतळा । रविशशिकळा लोपलिया ॥१॥ कस्तुरीमळवट चंदनाची उटी । रुळे माळ कंठीं वैजयंती ॥ध्रु.॥ मुगुट कुंडले श्रीमुख शोभलें । सुखाचे ओतले सकळ ही ॥२॥ कासे सोनसळा पांघरे पाटोळा घननीळ सांवळा बाइयानो ॥३॥ सकळ ही तुह्मी व्हा गे एकीसवा । तुका ह्मणे जीवा धीर नाहीं ॥४॥
किती राजबिंडा आणि किती कोमल हा! जणू मदनाचा, कामदेवाचा पुतळाच. त्याच्या तेजापुढे सूर्य-चंद्रांच्या कळा फिक्या पडल्या आहेत. कपाळावर कस्तुरीचा मळवट, अंगाला चंदनाची उटी, आणि गळ्यात वैजयंतीची माळ रुळते आहे. मस्तकावर मुकुट, कानांत कुंडले, आणि त्यांत शोभणारे त्याचे श्रीमुख, जणू सगळे सुख ओतूनच घडवलेले. कमरेला सोनेरी वस्त्र, अंगावर रेशमी पाटोळा, आणि रंग पावसाळी ढगासारखा घननीळ, सावळा. बायांनो, सख्यांनो, तुम्ही सगळ्या एके ठिकाणी जमा व्हा. तुकाराम महाराज म्हणतात, माझ्या जिवाला आता धीर उरलेला नाही.