तुकारामांचे निवडक अभंग
अभंग ५२०: आह्मी वैकुंठवासी
आह्मी वैकुंठवासी । आलों या चि कारणासी । बोलिले जे ऋषी । साच भावें वर्तावया ॥१॥ सांडूं संतांचे मारग । आडरानें भरलें जग । उच्छिष्टाचा भाग । शेष उरलें तें सेवू ॥ध्रु.॥ अर्थे लोपलीं पुराणें । नाश केला शब्दज्ञाने । विषयलोभी मन । साधनें बुडविलीं ॥२॥ पिटूं भक्तीचा डांगोरा । कळिकाळासी दरारा । तुका ह्मणे करा । जयजयकार आनंदें ॥३॥
आम्ही वैकुंठात राहणारे आहोत. याच कारणासाठी इथे आलो आहोत: ऋषींनी जे सांगितले, ते खऱ्या भावाने आचरणात आणण्यासाठी. संतांचे मार्ग आम्ही सांडतो, सोडतो; सारे जग आडरानाने भरले आहे. उरलेले उच्छिष्ट, शेष राहिलेला भाग, तेवढाच आम्ही सेवन करू. संतांच्या मार्गांविषयीच्या या ओळीचा अर्थ नीट लागत नाही: या प्रतीत ‘सांडूं’, म्हणजे सोडू, असा शब्द आहे, तर इतर प्रतींत ‘झाडूं’ असा. पुराणांचा अर्थ लोपला आहे; नुसत्या शब्दांच्या ज्ञानाने त्यांचा नाश केला. विषयांच्या लोभात पडलेल्या मनाने साधने बुडवली. आम्ही भक्तीचा डांगोरा पिटू; कळिकाळालाही, मृत्यू आणणाऱ्या काळालाही, धडकी भरेल. तुकाराम महाराज म्हणतात, आनंदाने जयजयकार करा.